Bubee Homepage

เข้าใจแล้ว! ๓๐-๑

ต่อจากเมื่อวาน

1 ซามูเอล 30:1-6

ระหว่างการเดินทางกลับมาที่ศิกลาก   ดาวิดแปลกใจที่พระเจ้าผลักดันให้เขากลับมา  แทนที่เขาจะได้ช่วยอิสราเอล  การรบครั้งนั้น  เขาสามารถทำลายกองทัพฟีลิสเตียได้ไม่น้อย หากได้อยู่ที่นั่น   …

พอมาถึงศิกลาก  พวกเขาต่างร้อง

“โอย… เป็นไปได้อย่างไรกัน”

เมืองศิกลากซึ่งมีผู้หญิงกับเด็กอยู่กันตามลำพัง  เพราะผู้ชายตามดาวิดไปรบ  ถูกเผาราบเป็นหน้ากลอง!

ไม่มีคนเหลือในเมือง….ภรรยาและลูกของพวกเขา ถูกกวาดไปหมด  ไม่มีการฆ่าคนเกิดขึ้น เพราะไม่มีศพให้เห็นเลย

พวกผู้ชายที่เห็นเหตุการณ์เหล่านี้ ต่างแค้นเคือง  โกรธ  คิดถึงครอบครัว ต่างพากันร้องไห้เสียงดังไปตาม ๆ  กัน    ไม่มีครั้งไหนที่เราจะเห็นผู้ชายตัวใหญ่ พากันร้องไห้พร้อม ๆ กันหลายร้อยคนอย่างนี้

เสียงของการคร่ำครวญดังไปไกล…..

พวกอามาเลข ได้มาปล้นเนเกบและเมืองศิกลากไป

พวกผู้ชายต่างพากันโกรธแค้น  แทนที่จะคิดแก้ไข กลับหันมาหาดาวิด

“เฮ้ย   นายนี่แหละเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดสิ่งร้ายอย่างนี้”  คนหนึ่งตะโกน

“ท่านดาวิด   ท่านมัวแต่สนใจสงคราม ไม่สนใจครอบครัวพวกเราเลย”

“จริงด้วย ”

“จริงด้วย!”

“เอาหินขว้างมันให้ตายไปเลย”

แต่พวกเขาลืมไปว่า ดาวิดก็สูญเสียครอบครัวเหมือนกับพวกเขา

ในช่วงเวลาแห่งความโกลาหล

ในเวลาที่ดาวิดหมดแรง

สิ่งหนึ่งแปลกเกิดขึ้นกับเขา

เขามีกำลังขึ้นในพระเจ้า   พระเจ้าประทานเรี่ยวแรงให้เขาใหม่….

แล้วเขาทำอย่างไรต่อไปหรือ

วิ่งหนี     ไปรบ     เรียกอาคีชมาช่วย  ????

เขาทำอะไร???

อ่านต่อพรุ่งนี้

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.