Bubee Homepage

ทหารเหนือเปลี่ยนใจ ๒๘-๔

2 พงศาวดาร  28:12-15

คำเตือนของโอเดดนั้น จำเป็นสำหรับอิสราเอล แผ่นดินทางเหนือมาก  พวกเขาไม่ควรที่จะต้องเจอกับหายนะ  และตกต่ำไปกว่านี้

ช่วงเวลานั้นเอง  ผู้นำของทหารเผ่าเอฟราอิมหลายคนคือ อาซาริยาห์   เบเรคิยาห์ เยอิสคียาห์ อามาสา  ได้คุยกันและรู้ว่า พวกเขาต้องทำอะไรจึงจะถูกต้อง

ดังนั้น จึงออกไปรับคนที่กลับมาจากสงคราม  และป้องกันไม่ให้เขาทำอย่างที่ตั้งใจ คือการจับคนยูดาห์มาเป็นเชลย…

“พวกเจ้า  อย่านำคนยูดาห์เข้ามาเป็นเชลยของเรา   เพราะถ้าเจ้าทำอย่างนั้น เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว  ทำให้พระเจ้าทรงกริ้วยิ่งขึ้น   พวกนายก็รู้อยู่แล้วว่า ตอนนี้ พระเจ้าไม่พอพระทัยเราหลายเรื่อง”

ผู้นำทั้งสี่อธิบายให้เห็นว่า การที่พวกเขาได้ชัยชนะ ไม่ได้หมายความว่า เขาจะเอาพี่น้องร่วมบรรพบุรุษเหล่านี้มาบังคับเป็นทาสใช้แรงงานได้

“จริงซิ”  ทหารที่คุมเชลย และรู้สึกฮึกเหิมกลับเริ่มเข้าใจสิ่งที่ผู้นำทั้งสี่เตือน  “พวกเรา… ให้ปล่อยเชลย และใครถูกมัดเชือกไว้ก็ให้แก้เชือก”

“ท่านผู้นำขอรับ”  นายทหารคนหนึ่งกล่าวต่อผู้นำทั้งสี่   “พวกเราจะทิ้งของที่ริบมา  และจะปล่อยเชลยกลับไปตามที่ท่านตักเตือน   ขอบคุณที่ท่านช่วยให้เราไม่ต้องรับโทษจากพระเจ้าไปกว่านี้”

เสียงดังมาจากกลุ่มเชลยว่า “ขอบคุณพระเจ้า”     “ขอบคุณพระเจ้า”    “ขอบคุณพระเจ้า”  พวกเขาดีใจที่ไม่ต้องเป็นทาสอีกต่อไป  แต่ยังมีคนที่เดินเปลือยมาด้วยดังนั้น  จึงมีคนเอาเสื้อผ้าจากของที่ริบไปสวมให้เขา

พวกเขาจัดหารองเท้าให้เชลยเหล่านั้น

หาอาหาร และน้ำดื่ม  น้ำองุ่นให้พวกเขา

คนไหนมีบาดแผลก็ขโลมด้วยน้ำมันซึ่งเป็นยา

ยิ่งกว่านั้น บางคนถึงกับเดินไม่ได้  พวกเขาก็ช่วยเอาขึ้นลา พากลับมายังเมืองเยรีโคทางใต้อีกด้วย

“ท่านขอรับ  เราขอบคุณท่านมาก  ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรท่าน”  เชลยคนหนึ่งกล่าวแก่ทหารอิสราเอล

“ไม่เป็นไรหรอก  ข้าก็เสียใจนะ ที่ทำกับพวกเจ้าอย่างนั้น จริง ๆ แล้วอย่างไร เราก็สืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษเดียวกัน  ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรพวกเจ้ามาก ๆ “

จากนั้น พวกเขาก็เดินทางไปทางเหนือ มุ่งสู่เมืองสะมาเรีย

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.