Bubee Homepage

ความหวังของแม่ ๔-๓

ความเดิม   สตรีชาวชูเนมผู้หนึ่งได้ต้อนรับเอลีชาบ่อย ๆ ที่บ้าน  ดังนั้น เธอกับสามีจึงได้สร้างห้องเล็ก ๆ ไว้ให้เขาพัก  และช่วยให้การเดินทางของเขาสะดวกขึ้นเสมอ  วันหนึ่ง เอลีชาบอกกับเธอว่า  ปีหน้าเธอจะได้ลูกชาย เธอแต่งงานมานานแล้ว  แต่ก็ยังไม่มีลูก… หลังจากที่เอลีชาบอกเธอ  เธอก็ได้ลูกชายคนหนึ่งจริง ๆ

2 พงศ์กษัตริย์ 4:18-27

เด็กชายน้อยที่เกิดมาในครอบครัวอารีย์นี้   ทำให้บ้านสนุกสนาน  เสียงคุยของเขาก็ทำให้ทั้งพ่อและแม่ได้ยิ้มตลอดเวลา

เด็กชายคนนี้ ชอบเล่นในไร่  เพราะมีอะไรสนุก ๆ มากมายในไร่นั้น  แม้จะไม่มีเด็กอื่น ๆ  ก็ยังดีที่มีคนงานของพ่อแม่ คอยเล่นหัว คุยกับเขาไปทำงานไป

อยู่มาวันหนึ่ง

พ่อออกไปทำงานในไร่  และลูกชายก็ตามไป  ขณะที่กำลังเล่นกลางแดดอยู่นั้นเอง

“โอย  หัวของหนู  พ่อจ๋า  หัวของหนู”  เขากุมหัวด้วยความเจ็บปวด

“เป็นอะไรไป ลูกชาย”  พ่อวิ่งมาดู  เขาจับหัวของลูก  และอุ้มลูกขึ้นมา

“หนูปวดหัวมากขอรับ  พ่อ   พ่อช่วยหนูด้วย”

เขารีบเรียกคนงานมา และส่งลูกให้

“อุ้มเขาไปหาแม่เดี๋ยวนี้เลย  เร็ว ๆ นะ”

“ขอรับ  ท่าน”    คนงานของเขารีบอุ้มนายน้อยไปหาแม่ที่บ้านทันที

แม่รับลูกไว้   เธอแปลกใจในอาการนี้มาก   หัวไม่แตก  ไม่ได้หกล้ม  แต่ลูกร้อง

“หนูปวดหัว   หนูปวดหัว…”

เวลาเที่ยง

หนูน้อยสิ้นใจบนตักของแม่….

“อะไรกัน …  พระเจ้าประทานลูกชายให้ฉัน  พระองค์จะทรงเอาไปหรือ  อย่าเลยพระเจ้าข้า”  เธอร้องออกมา

เด็กชายที่พระเจ้าประทานให้ จากไปแล้ว

แม่จะทำอย่างไรดี ?

เขาคงวิ่งเล่นอยู่กลางแดด  และความที่ร้อนมาก จึงทำให้เกิดอาการแพ้แดดจัด… ซึ่งทำให้ตายได้

 

แต่เธอไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ในใจรู้แล้วว่า จะทำอะไร

เธอเอาลูกไปวางไว้ในห้องของเอลีชา

“อยู่นี่นะลูก  เดี๋ยวแม่มา”  ในใจของเธอรู้ว่า จะสู้จนชีวิตลูกคืนมา

เธอปิดประตูห้อง ออกไป  รีบไปหาสามี  ไม่บอกว่า ลูกเป็นอะไรไปแล้ว….

“ขอส่งคนงาน และลาตัวหนึ่งมาให้  เพื่อดิฉันจะไปหาคนของพระเจ้า  แล้วดิฉันจะกลับมา”

“จะไปหาท่านทำไมล่ะ ?  ไม่ใช่วันที่ต้องไปสักหน่อย”

“เอาเถอะเจ้าค่ะ”  เธอตอบ

จากนั้นก็รีบผูกอานลา และออกเดินทางทันที

“เร่งลาเร็ว ๆ นะ  อย่าให้ช้า  นอกจากฉันจะสั่ง ”

ระหว่างที่เดินทาง เธออธิษฐานขอพระเจ้าให้พบเอลีชา  เธอขอพระเจ้าให้ลูกคืนมา ใจของเธอเป็นทุกข์  แต่ยังมีความหวังแทรกอยู่ในความทุกข์นั้น

เธอเดินทางจนมาถึงภูเขาคารเมล  ที่ซึ่งเอลีชาอยู่…..

 

ขณะนั้น เอลีชาเห็นเธอแต่ไกล   เขาบอกกับเกหะซีว่า

“ดูนั่น  สตรีชาวชูเนมเดินทางมา   ไป เจ้ารีบวิ่งไปต้อนรับ ถามว่าสบายดีหรือ  สามี  ลูก สบายดีหรือ?”

เกหะซีกุลีกุจอรีบไปต้อนรับทันที

“แม่นางสบายดีหรือขอรับ  ทั้งท่านนาย และนายน้อยล่ะ  สบายดีไหม?”

“สบายดีจ๊ะ”  เธอตอบ  “ขอบใจท่านมากนะ”

“เชิญเลย  ท่านเอลีชาอยู่ทางโน้น”  เกหะซีรีบนำหน้าเธอไป

เมื่อเธอพบเอลีชา  เธอก็ร้องไห้ และเข้าไปกอดเท้าของเอลีชา

….อ๊ะ  … ไม่นะ   แม่นางไม่สมควรทำอย่างนั้น….เกหะซีคิด และเขาก็รีบจะมาเอาตัวของเธอออกไป

แต่เอลีชากล่าวว่า

“ปล่อยเธอไปก่อน  นี่กำลังเป็นทุกข์หนักอย่างแน่นอน   พระเจ้าทรงซ่อนเรื่องนี้จากเรา  พระองค์ไม่ได้ทรงบอกเราล่วงหน้าเลย”

เอลีชา..เริ่มมองเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ   และเขาก็ยอมรับว่า เขาไม่รู้เรื่องที่ทำให้หญิงชาวชูเนมเป็นทุกข์

 

ส่วนตัวเธอเอง ก็ไม่ได้วางศพของลูกไว้เพื่อฝัง

แต่เธอวางไว้ในห้องของเอลีชา  …เพื่อให้เขาคืนชีพ!!

 

 

อ่านต่อพรุ่งนี้

 

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.