Bubee Homepage

คำที่กลายเป็นจริง ๗-๒

ความเดิม

ชายโรคเรื้อน 4 คนพบว่า ค่ายทหารซีเรียกลายเป็นค่ายร้าง… พวกเขากินกันอิ่มแปล้  แถมยังเอาทรัพย์สิ่งของมีค่าไปแอบไว้ด้วย…

2 พงศ์กษัตริย์ 7:9-20

ขณะที่ชายโรคเรื้อนทั้งสี่กำลังขนของไปแอบอยู่นั่นเอง ฟ้ามืดลงทุกขณะ  คนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาว่า

“เนี่ย… เราทำตัวไม่ดีแล้ว..  จริง ๆ เรื่องนี้เป็นข่าวดีของคนทั้งเมืองเลย”

“จริงซิ  ข่าวดี  ข่าวดีที่ทำให้ทุกคนมีกิน”

“แล้วถ้าเราเก็บเรื่องนี้ไว้จนเช้า  มีหวังเราต้องโดนโทษทัณฑ์แน่นอน แทนที่จะมีความสุขอาจกลายเป็นคุก”

“ถ้าอย่างนั้น เราต้องไปบอกสำนักพระราชวัง”

ดังนั้นคนทั้งสี่ จึงต้องกลับไป ทางเดิม  เมื่อถึงประตูเมืองจึงร้องเรียกผู้เฝ้าประตู

“ท่านขอรับ… พวกเราไปที่ค่ายทหารซีเรีย  ที่นั่น ไม่มีใครเลย”

“เป็นไปได้อย่างไร?”  ผู้เฝ้าประตูถาม

“ร่องรอยเป็นเหมือนพวกเขารีบออกไปจากค่ายอย่างรวดเร็ว  ยังมีเตาไฟอุ่น ๆ อยู่เลย”

“ขอรับ  ม้ากับลาก็ยังผูกอยู่  ไม่เก็บกระโจมด้วย”  อีกคนเสริม

“ถ้าอย่างนั้น ขอให้เราบอกต่อไปที่ราชวังก่อน”

จากนั้น เขาก็ตะโกนบอกต่อ ๆ กันไปถึงราชวัง ….

ทำให้พระราชาตื่น…เมื่อพระองค์ทรงได้ยินเรื่องราวก็ตรัสว่า

“พวกเขาทำเป็นกับดักแน่นอน   รู้ว่าพวกเราหัว จึงออกไปซ่อนตัว  เมื่อเราออกไปที่ค่ายทหารพวกเขาก็จะออกมาจับเราทั้งเป็น  ….จึงบุกเข้าเมือง”  พระราชาคิดว่า ไม่มีทางที่ทหารซีเรียจะทิ้งค่ายไปโดยไม่มีเหตุ  พระองค์ไม่ทรงทราบว่า พระเจ้าได้ทรงทำอะไรกับทหารเหล่านั้น …

แต่ข้าราชการคนหนึ่งไม่เห็นด้วย ทูลว่า “เอาอย่างนี้ ให้เราส่งสายไปสอดแนมดู  ส่งม้าไป 5 ตัว  ได้ไหมพะยะค่ะ?”

ดังนั้น  พระราชาจึงทรงสั่ง “ถ้าอย่างนั้น ก็ลองไปดู”     กองทัพจึงส่งรถรบสองคันพร้อมม้าไปด้วย  ปรากฎว่า เขาเห็นค่ายร้างจริง  และตามทางที่ทหารซีเรียหนีไปนั้น ก็มีเสื้อผ้า เครื่องใช้ทิ้งระเกะระกะไปตลอดจนถึงแม่น้ำจอร์แดน  … เป็นระยะทางไกลพอดู …

พวกเขากลับมาทูลพระราชาอย่างรวดเร็ว

“ทหารซีเรียหนึไปจริงพะยะค่ะ”

“เจ้านะ”  พระราชาตรัสกับนายทหารคนสนิท  ”ไปอยู่เป็นคนเฝ้าประตูเมือง ดูแลความเรียบร้อย”

“พะยะค่ะ”   เขารับคำ  และไปทำตามที่พระราชาสั่งทันที

แต่เมื่อข่าวทหารซีเรียรู้ไปถึงหูประชาชน  ข่าวนั้นแพร่ไปเร็วราวกับไฟไหม้

“พวกเรา … รอดตายแล้ว  ไปกัน  ไปกันเถอะ”

เมื่อข่าวเข้าไปถึงหูของประชาชน

พวกเขาก็เฮโลกันออกทางประตูเมือง ….

และเหยียบนายทหารคนสนิทของพระราชาตายอยู่ตรงประตูเมืองนั่นเอง  อนิจจา!!

เช้าวันต่อมา

ราคาสินค้าก็เป็นไปตามที่เอลีชาบอกไว้ทุกอย่าง

และนายทหารคนสนิทก็ได้เห็นว่า มีอาหารมากมายในค่ายทหาร  แต่เขาก็ไม่ได้กิน เพราะถูกเหยียบตายก่อน ดังที่เอลีชากล่าวไว้

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.