Bubee Homepage

คนใจร้าย ๑๒-๒

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 12: 5-10

มันน่าโกรธจริง ๆ   เหตุใดเศรษฐีจึงไม่ยอมเลี้ยงเพื่อนด้วยสัตว์ในฝูงของตัว  แต่กลับไปเอาแกะตัวเดียว ซึ่งเป็นสุดที่รักของครอบครัวชายยากจน  ไปกระชากมันมา และเอามาฆ่า  และปรุง  อบ ย่างเป็นอาหาร

เป็นคนใจร้ายมากที่สุด… ราชาดาวิดทรงรู้สึกกริ้ว ยิ่งคิด ก็ยิ่งกริ้ว

ต้องจัดการกับชายคนนี้

“ตราบเท่าที่พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่   คนที่ทำเช่นนี้ สมควรตาย!!”   เป็นประกาศิตจากพระราชา

ถึงตายเลยหรือ ?  จะเอาชีวิตคนไปแลกกับแกะเลยหรือนี่?

“ยิ่งกว่านั้น  เขาจะต้องชดใช้ สี่เท่าของแกะตัวนั้น  บังอาจจริงที่ทำลายน้ำใจคนอื่น”

ขณะที่พระราชากำลังทรงกริ้วอยู่นั้น  นาธันก็ทูลดาวิดทันทีว่า

“ฝ่าบาทคือชายคนนั้นนั่นแหละ!”

“หา…. ท่านว่าอย่างไรนะ?”

“ฝ่าบาท คือชายคนที่แล้งน้ำใจ…  พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสว่า  ….. เราได้เจิมตั้งเจ้าเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอล  ช่วยเจ้าให้พ้นมือศัตรูคือซาอูล  เรายกครอบครัว และภรรยาของเจ้านายให้เจ้า”   ราชาดาวิดทรงตะลึงกับคำของนาธัน

 

 


“เจ้าเห็นไหมว่า   เราได้ยกเผ่ายูดาห์ และอิสราเอลทั้งปวงให้เจ้า  ถ้าเท่านี้ยังน้อยไป  เราก็จะให้มากกว่านี้อีก”   นี่คือน้ำพระทัยของพระเจ้าต่อพระราชาดาวิด   แต่พระราชาดาวิดไม่ใส่พระทัย  กลับลืมทุกสิ่ง

“เหตุใด เจ้าจึงหยามเหยียดพระคำของพระเจ้า โดยทำสิ่งชั่ว เลวทรามเช่นนี้ในสายตาของเรา?   เจ้านะ  ได้สังหารอุรียาห์ชาวฮิตไทต์  ทหารของเจ้าโดยยืมมือดาบของชาวอัมโมน  และตอนนี้เจ้ายังยึดภรรยาของเขามาเป็นของตัวเอง”……

พระราชาดาวิดเริ่มเห็นแล้วว่า

คนใจร้ายที่แท้จริงนั้น  คือตัวพระราชาเอง…….

มีภรรยามากมายหลายคน    มีลูกอีกมากมาย  แต่กลับไปยึดภรรยาของทหารหาญมาเป็นของตน  แล้วยังฆ่าเขาด้วยวิธีการอำพรางอย่างน่าอดสูยิ่งนัก

พระราชาดาวิดเริ่มเข้าใจทุกสิ่งกระจ่าง …..

พระเจ้าทรงดีต่อเด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่ง  และทำให้กลายเป็นกษัตริย์ครอบครองอิสราเอล   และให้ทุกสิ่งที่ครอบครองอยู่นี้จริง ๆ อย่างที่นาธันว่า

พระราชาเริ่มรู้สึกชัง  รู้สึกเกลียดตัวพระองค์เอง…..

ทุกอย่างในอดีต   ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำของพระราชา………..

 

อ่านต่อพรุ่งนี้

 

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.