Bubee Homepage

คำคร่ำครวญแห่งคันธนู ๑-๓

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 1:17-27

ดาวิด..เป็นนักรบก็จริง  แต่ในอีกด้านหนึ่งของเขา ดาวิดยังแสดงออกถึงความรู้สึกในใจของเขาด้วยภาษาที่จับใจยิ่ง  เขาร้องอาลัยถึงซาอูลและโยนาธาน  ซึ่งถูกสอนต่อ ๆ กันมาเป็นเวลานับพันปี…. ความทุกข์ใจของเขาเวลานั้น ยังคงสัมผัสได้ในวันนี้

โออิสราเอล  …..ศักดิ์ศรีของเธอนั้นถูกสังหารบนที่สูง….
วีรบุรุษได้สิ้นไปแล้ว

โอ วีรบุรุษได้จากไป……

อย่าบอกเรื่องนี้ที่เมืองกัท   หรือบนถนนเมืองอัชเคโลน
เกรงว่าลูกสาวคนฟีลิสเตียจะร่าเริง

ภาพวาดโดย คุณ Adam Shaw จาก explorefaith.org

เทือกเขากิลโบอาเอ๋ย   ขออย่าให้มีน้ำค้างหรือสายฝนบนตัวเจ้า
อย่าให้มีทุ่งแห่งการถวาย….  เพราะโล่ของผู้ยิ่งใหญ่ถูกทิ้งไว้แล้วที่นั่น
โล่ของท่านซาอูล มิได้รับน้ำมันเจิม

คันธนูของท่านโยนาธานไม่ได้กลับมา
และดาบของท่านซาอูล ไม่ได้กลับมาเปล่า
จากโลหิตของผู้ที่ถูกสังหาร
จากไขมันของผู้กล้า

ท่านซาอูลและโยนาธานต่างเป็นที่รักต่อกันในชีิวิต
และยังไม่แยกจากกันเมื่อชีวิตหมดสิ้นไป

เขาทั้งสอง รวดเร็วยิ่งกว่านกอินทรีย์
เขาทั้งสอง แข็งแรงยิ่งกว่าสิงห์

ลูกสาวของอิสราเอลเอ๋ย  จงคร่ำครวญเพื่อท่านซาอูล
เพราะท่านได้แต่งตัวเจ้าด้วยเสื้อสีแดงเข้มอันตระการ
ท่านได้สวมทองคำประดับกายเจ้า

วีรบุรุษได้ล้มลงท่ามกลางการสู้รบ
ท่านโยนาธานถูกสังหารบนที่สูงของเจ้านะ  อิสราเอล

ข้านั้น เป็นทุกข์ยิ่งนัก…. เพื่อท่าน พี่โยนาธาน
ท่านเป็นเพื่อนที่แสนดีของข้า
ความรักที่ท่านมีให้ต่อข้านั้นก็มหัศจรรย์เหนือความรักของสตรี

ผู้ที่เข้มแข็งได้ล้มลงแล้ว
และอาวุธแห่งสงครามก็ได้เสียหายย่อยยับไป

 

อ่านต่อพรุ่งนี้

 

 

 

 

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.