Bubee Homepage

ปรักปรำตนเอง ๑-๒

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 1:5-16

จะรู้สึกอย่างไร เมื่อรู้ว่า เพื่อนรักและพ่อของเขาตายไปพร้อม ๆ กันในวันเดียว

ตกใจ…..เสียใจ…. อึ้ง….. ไม่น่าเลย … ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น

…..น้ำตาไหล…ร้องไห้….ไว้ทุกข์    ????

ทุกอย่างประดังกันเข้ามา โถมเข้ามา  …..ในความรู้สึกของดาวิด


>>>>……ภาพที่เขาเคยอยู่ใกล้ชิด  เล่นพิณให้ซาอูล 

แวบเข้ามา…..<<<<

 

 

แต่ดาวิดยังทำอย่างที่รู้สึกไม่ได้

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า ท่านซาอูลและท่านโยนาธานเสียชีวิตไปแล้ว?”  ดาวิดถามชายคนนั้น

“คือว่า บังเอิญจริง ๆ   ข้าพเจ้าไปที่ภูเขากิลโบอาซึ่งเขามีการรบอยู่    ตอนนั้นมีทั้งรถรบ  และทหารม้ารุกเข้ามาใกล้ท่านซาอูล”   เขารีบเล่า

“ท่านซาอูลหันมาเจอข้าพเจ้าจึงเรียกข้าพเจ้าเข้าไปไกล้ ถามว่าข้าพเจ้าคือใคร  ข้าพเจ้าตอบท่านว่า ข้าพเจ้าเป็นคนอามาเลข”

คนอามาเลขรึ??   เราเพิ่งไปจัดการอามาเลขมาหยก ๆ ……. คนอามาเลขมาปล้นครอบครัว ทรัพย์สิน และเผาเมืองศิกลากเมื่อสามสี่วันมานี้ ….  ดาวิดคิด

“ท่านซาอูลสั่งให้ข้าพเจ้าไปยืนข้าง ๆ  และให้ฆ่าท่านเสีย….

ท่านดาวิด…ข้าพเจ้าแน่ใจว่า เมื่อท่านล้มลงอย่างนั้น คงสิ้นแน่แล้ว  ข้าพเจ้าจึงถอดมงกุฎและกำไลมาให้ท่านดาวิด  เจ้านายของข้าพเจ้า”

ดูเหมือนว่า ชายคนนี้ จะเห็นเหตุการณ์ที่ซาอูลได้สั่งคนถืออาวุธให้ประหารเขา

ดูเหมือนว่า ชายคนนี้ พบซาอูลก่อนที่ฟีลิสเตียจะมาพบ

เขาเป็นใครคนหนึ่ง  เป็นชาวอามาเลขที่จะ เร่ร่อน แอบไปอยู่ในการสงครามเพื่อประโยชน์ของตน

บางที  เขาอาจไปเพื่อปลดทรัพย์สินของทหารที่ตายไปแล้วก็ได้   แต่เมื่อพบซาอูล  จึงเอาสิ่งนั้นมาให้ดาวิด เพราะเขารู้ว่าอย่างไร ๆ  ดาวิดจะเป็นกษัตริย์องค์ต่อไปแน่นอน  เขาคงจะได้รางวัลไม่น้อย!

 

พอได้ยินทุกอย่าง  ดาวิดก็ฉีกเสื้อของตนเองเดียวนั้น

แควก…    แควก…… แควก…    แควก……

คนทั้งหลายที่อยู่ตรงนั้น ก็ทำเหมือนกัน

แควก…    แควก…… แควก…    แควก……  แควก…    แควก…… แควก…    แควก……

มันเป็นการแสดงถึงความเสียใจ ความทุกข์ ความอาลัยอย่างล้นพ้น

เขาไว้ทุกข์  และร้องไห้กันถึงซาอูล  โยนาธานและคนอื่น ๆ ที่เสียชีวิตไปในสงครามครั้งนี้

เสียงร้องไห้คร่ำครวญ  ดังไปไกล…..

จนอาทิตย์ตกดิน…… เสียงร้องแห่งความทุกข์ใจก็ยังไม่หยุด

 

หลังจากนั้น ดาวิดก็รู้ว่า จะต้องทำอะไรก่อน

“เจ้ามาจากไหนกันแน่?”  ดาวิดถามชายคนที่มาส่งข่าว

“ข้าพเจ้าเป็นคนอามาเลขขอรับ”

“แล้วทำไม?”  ดาวิดเสียงกร้าว “  แล้วทำไมเจ้าไม่กลัว ? กลับไปทำลายชีวิตของคนที่พระเจ้าทรงเจิมไว้  บอกข้ามาซิ

ดาวิดหันไปหาชายหนุ่มอีกคนข้าง ๆ   “เอามันไปประหาร”

เขามองดาวิดงง  ๆ   แต่ก็รับคำ

“ท่าน….ท่านทำอย่างนี้กับข้าไม่ได้นะ   ข้าอุตส่าห์เอาข่าวมาบอกท่าน  ข้าไม่มาก็ได้นะ   ท่านดาวิด….ไว้ชีวิตข้าด้วย” ชายผู้ส่งข่าวละล่ำละลัก  เขาไม่นึกว่า การโกหกของตัวเองจะทำให้ถึงกับตาย!

ตั้งใจแค่จะเอาความดีความชอบให้ตัวเอง

“เจ้าต้องรับผิดชอบการตายของเจ้าเอง   เจ้าปรักปรำตัวเองว่า เจ้าเป็นคนที่ฆ่าผู้ซึ่งพระเจ้าทรงเจิมไว้!”

ปิดการแสดงความคิดเห็น.