Bubee Homepage

สงครามที่เรฟาอิม ๒๓-๓

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 23:13-17

ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่พระราชาดาวิดยังคงสู้กับฟีลิสเตีย   และซ่อนอยู่ในถ้ำอดุลลัม

แล้วขณะที่อยู่ในป้อมนั้นเอง  เกิดทรงรู้สึกคิดถึงน้ำในบ่อแถวบ้านขึ้นมา  ตรัสว่า “ใครนะ  จะนำน้ำจากบ่อน้ำที่เบธเลเฮมมาให้เราดื่มได้”

ใครจะกล้าไป ? ในเมื่อมีทหารฟีลิสเตียประจำป้อมอยู่ที่เบธเลเฮมด้วย

แค่น้ำดื่ม  …  เอาน้ำที่เตรียมมาก็น่าจะได้

แต่… มีคนกล้าบ้าบิ่นพอ  เห็นว่า พระราชาน่าจะได้ดื่มน้ำจากบ่อเมืองเบธเลเฮม

มีทหารสามคนนัดแนะกันออกไป  พวกเขาแหกค่ายฟีลิสเตียและตักน้ำจากบ่อข้างประตูเมืองมาได้

ทำได้อย่างไรกัน?  พวกเขาเสี่ยงชีวิตเพียงเพื่อจะเอาน้ำจากบ่อที่บ้านเกิดของวีรบุรุษดาวิดมา!!

“พระราชาดาวิด  พวกเรานำน้ำจากเบธเลเฮมมาให้พระองค์ดื่มอย่างที่ทรงประสงค์”

“เจ้าทั้งหลายทำอะไรลงไปนี่? ”   ไม่อยากจะเชื่อว่า ทหารเหล่านี้จะกล้าหาญขนาดนี้!

“พะยะค่ะ  น้ำจากบ่อน้ำเมืองเบธเลเฮมแท้ ๆ  ”  คนหนึ่งตอบ

แล้วพระราชาดาวิดก็ไม่ได้ดื่มน้ำนั้น

ทรงรู้สึกตื้นตันกับความภักดี ความกล้าหาญ และความปราถนาที่จะตอบสนองทุกความประสงค์ของพระองค์

จึงทรงเทน้ำลงดิน เป็นสัญญลักษณ์ว่า ขอถวายน้ำที่แลกมาด้วยชีวิตแด่พระเจ้า

“ข้าแต่พระเจ้า  ขอให้การทำเช่นนี้ห่างจากข้าทาสของพระองค์  ควรที่ข้าทาสจะดื่มเลือดของผู้ที่เสี่ยงชีวิตตักมาหรือ?”   ….

ครั้งนั้น พระราชาดาวิดรู้สึกว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทหารกล้าทั้งสามได้ทำเกินกว่าที่ทรงคิด

น้ำที่ได้มาจึงดีเกินไปสำหรับพระองค์   และสมควรที่จะเทออกเพื่อเป็นเครื่องบูชาแด่พระเจ้า   ซึ่งการทำเช่นนั้น เท่ากับเป็นการให้เกียรติกับทหารทั้งสามที่ได้เสี่ยงชีวิตเพื่อการนี้ด้วย

 

อ่านต่อพรุ่งนี้

 

 

 

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.