Bubee Homepage

สหายเก่า ๑๕-๖

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 15:30-37

พระราชาดาวิดทรงเดินไปตามทางขึ้นภูเขามะกอกเทศซึ่งอยู่นอกเมืองแล้ว   วันนี้ ทุกคนตกใจที่เห็นพระราชาในสภาพแบบนั้น

“ดูซิ  พระราชาทรงเดินเท้าเปล่า!”

“พระองค์ต้องเป็นทุกข์มากจริง ๆ ”

ทั้งพระราชาและประชาชนที่เดินไปด้วย ต่างคลุมศีรษะ ร้องไห้ไป  เดินไป  พระองค์ทรงมารู้ว่า ปู่ทวดของมเหสีของพระองค์เอง ก็ไปเข้าเป็นพวกกับอับซาโลมด้วย… พระองค์ไม่มีทางทำอะไรได้

พระราชายอมรับว่า การลงโทษที่พระองค์ต้องได้รับจากพระเจ้า  ครั้งที่ทำผิดกับบัทเชบานั้น  ก็คือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี่เอง

สิ่งที่พระราชาดาวิดทรงทำคือ  ยอมพระเจ้า  และอธิษฐาน ทั้งสารภาพผิด ทั้งขอพระเมตตา

“ขอพระเจ้าทรงให้ข้าพระองค์อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์”

“ข้าแต่พระเจ้า  ขอทรงโปรดให้คำแนะนำของอาหิโทเฟล….ไม่ได้ผล”

พระราชาดาวิดดำเนินต่อไปจนถึงยอดเขาที่พระองค์เคยมานมัสการพระเจ้า

ในความทุกข์ใจสุดแสน   พระราชายังคงปรารถนาจะนมัสการพระเจ้าที่นั่นอีกครั้ง

และพระองค์ก็พบสหายเก่าซึ่งเป็นชาวอารคี รอพระองค์อยู่  เขาคือหุชัย

หุชัยสวมเสื้อผ้าขาด  และบนศีรษะก็มีขี้เถ้าอยู่เต็ม  … เขากำลังโศกเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้น

“หุชัยเอ๋ย  ถ้าเจ้าไปกับเราก็จะเป็นภาระของเจ้าโดยไม่มีประโยชน์  เอาอย่างนี้  เจ้ากลับเข้าเมืองเถอะ”  หุชัยเงยหน้ามองพระราชา  เขาสงสัย

 

“เจ้าไปหาอับซาโลม  และบอกเขาว่า เคยรับใช้พระบิดา  ดังนั้นคราวนี้จะขอรับใช้ท่านอับซาโลมด้วย” พระราชาทรงบอกว่า หุชัยจะต้องทำอะไรเพื่อพระองค์บ้าง

“ที่เราจะให้เจ้าไป ก็เพราะเจ้าจะได้ช่วยเราแก้ลำกับคำแนะนำของอาหิโธเฟล   คนที่เคยเป็นที่ปรึกษาของเรา แต่ตอนนี้กลับไปเข้าพวกอับซาโลมแล้ว   อาหิโธเฟลเป็นคนฉลาดยิ่งนัก  คำแนะนำของเขาได้ผลเสมอ”

“พะยะค่ะ  ข้าทาสของพระองค์จะทำตามที่ทรงบัญชาทุกอย่าง”  หุชัยทูลตอบ

“มีอะไรที่เจ้าได้ยินมา  ก็ให้บอกท่านศาโดกกับอาบียาธาร์   เจ้าจะใช้ลูกชายของทั้งสองมาส่งข่าวให้เราได้เสมอ”

หุชัย จึงกลับเข้าไปเมืองเยรูซาเล็ม  รอคอยเวลาที่อับซาโลมจะเข้ามายึดเมือง

พระราชาออกไปก็จริง

แต่ทรงเตรียมคนของพระองค์ไว้เป็นสายสืบเรียบร้อยแล้ว

พระราชาวางใจว่า ทุกอย่างจะอยู่ในน้ำพระทัยของพระเจ้า    จะทรงลงมือทำสิ่งใดที่จะโจมตีอับซาโลมไม่ได้ นอกจากรอคอยพระเจ้า….

ปิดการแสดงความคิดเห็น.