Bubee Homepage

เส้นผมมรณะ ๑๘-๒

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 17:9-18

กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ
เสียงฝีเท้าของล่อตัวหนึ่งกำลังวิ่งออกไปจากสนามรบที่กำลังรบกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครสังเกตว่าใครอยู่บนล่อตัวนั้น

“โธ่เอ้ย เจ้าล่อโง่”
กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ กุบ

ทหารของดาวิดคนหนึ่งได้ยินเสียงร้องดัง หันไปมองก็พบว่า เป็นอับซาโลมนั่นเอง

“ท่านอับซาโลม” เขาร้อง


ภาพเขียนโดย วิลเลียม โฮล (1846-1917) ภาพจากวิกิแกลเลอรี่
อับซาโลมกำลังห้อยอยู่ที่ต้นไม้ เนื่องจากว่า เส้นผมของเขาหนาหนัก และยาวมาก และกิ่งไม้นั้นก็เตี้ยเกินไป เขาห้อยอยู่และพยายามที่จะลงมาจากต้นไม้นั้นแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเส้นผมพันไปกับกิ่งไม้ยุ่งเหยิงไปหมด

ทหารผู้นั้นรีบไปรายงานโยอาบ

“ท่านผู้บัญชาการขอรับ กระผมเห็นท่านอับซาโลมห้อยอยู่ที่ต้นโอ้ก”

“หา!!… เจ้าว่าอะไรนะ ข้าฟังผิดหรือเปล่า?”

“กระผมเห็นท่านอับซาโลมห้อยอยู่ที่ต้นไม้ด้านโน้นขอรับ” เขาย้ำ

“แล้วทำไมไม่สังหารเขาเสีย ? ป่านนี้เจ้าจะได้เงินรางวัลเท่ากับทำงานสองเดือนนะนี่”

“ท่านโยอาบขอรับ แม้ท่านจะให้เงินมากมาย แต่กระผมไม่อาจแตะต้องพระโอรสของพระราชาได้ พวกเราได้ยินพระราชาตรัสกับท่านผู้บัญชาการทั้งสามว่า ไม่ให้ทำอันตรายท่านอับซาโลมนะขอรับ”

โยอาบเริ่มโมโห

“หากกระผมทรยศต่อพระราชา พระองค์จะทรงทราบเรื่องนี้แน่นอน” เขาตอบ

“ข้าจะไม่มามัวรอโน่น รอนี่อย่างเจ้า” โยอาบกล่าว แล้วเขาก็วิ่งไปที่อับซาโลม เสียบเขาที่หัวใจด้วยหอกทั้งเป็น ๆ จากนั้น ทหารอีกสิบคนก็เขารุมสังหารอับซาโลม

จากนั้น โยอาบจึงเป่าแตรเป็นสัญญาน….

“ได้ยินสัญญาณไหม?” “ข้าได้ยินแล้ว….” “ข้าด้วย…” ทหารของพระราชาทั้งสามกองจึงไม่ไล่ล่าทหารอิสราเอลต่อไป ทหารอิสราเอลก็ต่างหนีกลับไปบ้านเกิดของตัว

ส่วนทหารของโยอาบก็โยนศพของอับซาโลมลงไว้ที่หลุมลึกในป่า

ไม่พอ… พวกเขาโยนหินลงไปจนเต็มบ่อ…….

ไม่พอ…. เขาโยนหินเป็นกองสุมเป็นเนิน…..


เสียดาย…. อับซาโลมเคยทำศาลาอนุสรณ์สำหรับตัวเองไว้ที่หุบเขากษัตริย์ แต่ศพของเขาก็ไม่มีโอกาสไปอยู่ในศาลานั้น

ปิดการแสดงความคิดเห็น.