Bubee Homepage

แม่ทัพใจเด็ด ๑๙-๑

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 19:1-8

เสียใจ  ทุกข์มาก  กับการจากไปของอับซาโลม…  จากผลของบาป

แม้ว่าพระราชาจะทรงคร่ำครวญมากเพียงใด  อับซาโลมก็ไม่กลับมาให้เห็นอีกแล้ว

เกิดอะไรขึ้นหรือที่มันดูแย่ลงไปอีก?

“ท่านโยอาบ  พระราชาทรงร้องไห้ และไว้ทุกข์เพื่ออับซาโลม  จะทำอย่างไรดี?”

นั่นซินะ  จะทำอย่างไรกันดีในเมื่อตอนนี้   ชัยชนะของพระราชากลับกลายเป็นความทุกข์ของประชาชนทั้งเมือง  เมื่อพระราชาทรงเป็นทุกข์  ประชาชนก็ไว้ทุกข์ด้วย

ทหารที่สู้จนได้รับชัยชนะ กลับต้องเข้ามาในเมืองเงียบ ๆ  ไม่ให้ใครรู้

แทนที่จะได้รับการต้อนรับจากประชาชน

พวกเขากลับรู้สึกอายที่ทำให้พระราชาทรงเป็นทุกข์

อะไรกัน?  ทำไมมันกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้?   ดูซิ  พระราชาทรงเอาผ้าคลุมพระพักตร์   แล้วทรงร้องไห้เสียงดังมาก “อับซาโลมลูกชายของเรา  โอ….อับซาโลมลูกของเขา   ลูกของเรา”…..  พระองค์ทรงร้องอยู่อย่างนี้ ซ้ำไปซ้ำมา

มันมากเกินไปแล้ว  ชัยชนะของพระเจ้ากลับกลายเป็นความโศกเศร้าได้อย่างไร  แล้วทั้งทหาร  ประชาชนจะปฏิบัติตนกันอย่างไรดี  จะคิดให้ถูกต้องได้อย่างไร พระราชาทรงทำราวกับว่า ไม่มีใครสำคัญนอกจากความรู้สึกของพระองค์เอง!

โยอาบเห็นท่าไม่ได้การ  จึงรีบเข้าเฝ้า เขาเป็นคนตัดสินใจอะไรเฉียบขาด  และเขานี่แหละเป็นคนสังหารอับซาโลมเอง

“ข้าแต่พระราชา  โปรดฟังข้าทาสของพระองค์”  โยอาบทูล   พระราชาทรงนิ่งหันมามองโยอาบ พระพักตร์นองด้วยน้ำตา

“วันนี้ พระองค์ทรงทำให้เหล่าข้าราชการ ทหารของพระองค์ได้รับความละอายยิ่งนัก”

“พวกเขาคอยอารักขาพระองค์ ทั้งราชวงศ์  มเหสี สนมและราชโอรสและธิดาของพระองค์อย่างถวายหัว”  พระราชายังทรงงงกับสิ่งที่โยอาบกล่าว  จึงทรงนิ่งฟัง

“ดูซิ  ตอนนี้พวกเขาเห็นแล้วว่า  ฝ่าพระบาททรงรักผู้ที่เกลียดชังพระองค์   และที่ร้ายคือ ทรงเกลียดชังเหล่าคนที่รักฝ่าพระบาท   พระองค์ไม่ทรงสนพระทัยไยดีต่อทหาร ข้าราชการเลย ….นี่หากว่าท่านอับซาโลมมีชีวิตอยู่   ฝ่าพระบาทจะพอพระทัยถ้าพวกเราตายไปกันหมด”   คำทูลของโยอาบทำให้พระราชาทรงตระหนักถึงความจริง   … เราทำอะไรลงไปนี่?…. ทรงถามพระองค์เอง

“ขอฝ่าพระบาทลุกขึ้นไปพบกับข้าราชการและทหารทั้งหลาย  ขอตรัสให้พวกเขามีกำลังใจกันต่อไป  หากพระองค์ไม่เสด็จ  ก็จะไม่มีใครเหลือรับใช้ฝ่าพระบาทต่อไปเลย  และเรื่องนี้จะร้ายแรงกว่าทุกเรื่องที่เคยเกิดกับพระองค์ตั้งแต่ทรงยังพระเยาว์มาจนวันนี้ “   โยอาบยื่นคำขาดที่น่ากลัวอย่างยิ่ง   พระราชาทรงรู้ดีว่า โยอาบพูดจริง ทำจริง  ถ้าพระองค์ไม่ทำตามเขา  เท่ากับหมดสิ้นทุกอย่าง!

ดังนั้น พระราชาจึงทรงลุกขึ้นไปที่ประตูเมือง

“พระราชาทรงมาที่ประตูเมืองแล้ว”

“โล่งใจ… เราไปเฝ้าพระราชากันเถอะ”

ทุกคนต่างรีบไปเฝ้าเพื่อฟังว่า พระราชาจะตรัสอย่างไรต่อไป

 

อ่านต่อพรุ่งนี้

ปิดการแสดงความคิดเห็น.