Bubee Homepage

ไปพลาดตรงไหนนะ? ๖-๑

ต่อจากเมื่อวาน

2 ซามูเอล 6:1-11 ,  1 พงศาวดาร 13:5-14

เมื่อรบชนะคนฟีลิสเตียอย่างขาดลอย  บ้านเมืองก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง  วังก็สร้างแล้ว  ราชาดาวิด เริ่มไตร่ตรองว่าก้าวต่อไปคืออะไร

ใช่ซินะ… การสถิตอยู่ของพระเจ้าท่ามกลางคนอิสราเอลไง…

และสิ่งที่สำคัญ จะทำให้พวกเขารู้ได้คือ หีบพันธสัญญาของพระเจ้า  จะต้องกลับมาอยู่ท่ามกลางเขา

เวลานี้หีบพันธสัญญาได้ไปอยู่ที่บ้านของอาบีนาดับ เป็นเวลานานแล้ว

(เรื่องราวการเดินทางของหีบพันธสัญญาก็ต้องตามกลับไปอ่านย้อนไปเรื่อย ๆ)

ดังนั้น ราชาดาวิดจึงเรียกประชุมแม่ทัพนายกอง  ”หากว่าท่านเห็นดี  และเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า   ก็ส่งข่าวไปทั่วอิสราเอล รวมทั้งปุโรหิต คนเลวีทั้งหลาย และประชาชน ให้มาร่วมกันเชิญหีบพันธสัญญาของพระเจ้ากลับคืนมา”

“เพราะว่าในรัชกาลซาอูลนั้น    เราต่างได้ทอดทิ้งละเลยหีบพันธสัญญานี้ ”

ดังนั้นราชาดาวิดทรงเลือกคนและรวบรวมคนถึง 30000 คน มาจากที่ไกลและใกล้  เพื่อไปนำหีบพันธสัญญานี้กลับมาอยู่ในเมือง  โดยมีการเตรียมการว่าต้องทำอะไรบ้างอย่างละเอียด

หีบพันธสัญญานั้น ยาว 3 ฟุต 9 นิ้ว  กว้าง 2 ฟุต 3 นิ้ว สูง 2 ฟุต 3 นิ้วเช่นกัน   ในนั้นมีแผ่นศิลาจารึกของโมเสส  มานา และไม้เท้าของอาโรนที่ออกดอก

ภาพจาก thebiblerevival.com

ราชาดาวิดปรารถนาอย่างยิ่งที่ทุกคนในอิสราเอลจะต้องตระหนักและสัมผัสการสถิตและพระบารมีของพระเจ้า!   หีบพันธสัญญานี้จึงไม่ควรอยู่ในบ้านคนใดคนหนึ่ง แอบอยู่โดยไม่มีใครรู้

ดังนั้น    พวกเขาจึงเตรียมเกวียนใหม่ไป  และนำหีบพันธสัญญาออกมาจากบ้านของอาบีนาดับ โดยมีอุสซาห์กับอาหิโย  ลูกชายทั้งสองของอาบีนาอับเป็นผู้ดูแล

คนกว่าสามหมื่นคน ร้องเพลง ร่าเริงต่อหน้าหีบพันธสัญญานั้น

พวกเขาคิดถึงการที่พระเจ้าทรงให้ชนะศึก   การที่พระเจ้าทรงอยู่กับเขาจนกระทั่งทุกวันนี้   ดีใจที่พระเจ้าไม่ได้ทอดทิ้ง

“ฮา  เล  ลู   ยา   สรร เสริญ พระเจ้า     ฮา  ฮา  ฮา  ฮา   เล  ลู  ยา      สรร เสริญพระเจ้ายิ่งใหญ่”

เสียงร้องเพลงดังทั่วหมู่บ้านนั้น

ชาวบ้านก็ต่างเข้ามาร่วมกันร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้ากัน  มีเครื่องดนตรีประกอบด้วยมากมาย ทั้งพิณเขาคู่   พิณใหญ่   รำมะนา  กรับ  และฉาบ   เสียงร้องสรรเสริญด้วยคนจำนวนมากมายเช่นนี้ทำให้ทุกคนต่างดีใจ   มีน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

 

แต่ขณะนั้นเอง  โคที่เทียมหีบพันธสัญญาเกิดสะดุด

“โอ๊ะ! ”   อุสซาห์ตกใจ  กลัวว่าหีบจะหล่นลงมา  เขาจึงเอามือไปจับหีบโดยลืมกฎบางอย่างที่สำคัญไป

อย่างหนึ่งที่เขาลืมคือ หีบพันธสัญญาของพระเจ้าควรถูกหาม  คนสี่คนนำไม้สอดเข้าที่หูข้าง ๆ หีบและยกไปพร้อม ๆ  กัน  ไม่มีใครจะเแตะต้องได้เลย

ทันใดนั้นเอง พระเจ้าก็ทรงโกรธและทรงประหารเขาเสีย

เขาสิ้นชีวิตต่อหน้าต่อตาคนทั้งหลาย   หีบพันธสัญญาไม่ใช่เป็นสิ่งที่ใคร ๆ  จะจับต้องได้    มันเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญยิ่ง ผู้ที่จะทำได้ต้องเป็นคนเลวีเท่านั้น  และก็ต้องใช้คนเลวีหาม ไม่ใช่เทียมเกวียนแบบที่ทำโดยชาวฟีลิสเตีย

“ท่านดาวิดขอรับ  ดูนั่นซิ”   มีคนหนึ่งรีบมาบอกดาวิด

เมื่อเห็นเช่นนั้น    ราชาดาวิดรู้สึกโกรธที่พระเจ้าทรงประหารอุสซาห์เสีย    ตอนนี้เริ่มสับสนแล้ว   ทำไมจึงเป็นเช่นนี้   เราตั้งใจดีนี่นา  อุสซาห์ก็ตั้งใจดีด้วย  …..

แต่ในเวลาเดียวกัน  มันก็ทำให้ราชาดาวิดรู้สึกเกรงกลัวองค์พระเจ้าขึ้นมาอย่างจับใจ

“ไม่เอาแล้ว  ข้ายังไม่นำหีบของพระเจ้าไปที่เมืองของเรา”   ดาวิดกล่าว “เราคงต้องเลื่อนไปก่อน”

“เอาไปไว้ที่บ้านของเอเบดเอโดมแล้วกัน  ”      เอเบดเอโดมเป็นชาวเมืองกัท

และกลับกลายเป็นว่า

ตลอดเวลาที่หีบของพระเจ้าอยู่ที่บ้านของเอเบดเอโดมนั้น ซึ่งเท่ากับเป็นการสถิตอยู่ของพระเจ้า   เอเบดเอโดมและครอบครัวมีโอกาสที่จะนมัสการใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้น    บ้านนี้ก็ได้รับพระพรล้นเหลือมากมาย อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย

 

 

 

ปิดการแสดงความคิดเห็น.