แต่คนที่รอคอยพระเจ้าจะรับกำลังใหม่ พวกเขาจะก้าวขึ้นมาพร้อมกับปีกดั่งอินทรี พวกเขาจะวิ่ง และไม่อ่อนแรง พวกเขาจะเดินและไม่อ่อนเปลี้ยเพลียแรง
อิสยาห์ 40:31
อิสยาห์ 40:31
อิสราเอลไม่ได้ยินและไม่เห็น!
อิสยาห์ 42:18-25
จงฟัง เจ้าคนหูหนวก จงดู เจ้าคนตาบอด เพื่อเจ้าจะได้เห็น!
ใครละที่ตาบอด …ก็เจ้าคนรับใช้ของเรานะซิ?
ใครล่ะที่หูหนวกเหมือนกับผู้สื่อสารที่เราส่งไป?
ใครที่ตาบอดหมือนกับคนที่เราอุตส่าห์ไว้ใจส่งไป?
ใครที่มองไม่เห็นอะไรเหมือนอย่างคนของเรา?
เขาเห็นอะไรตั้งหลายอย่าง แต่ไม่เคยสังเกตอะไร
หูของเขาก็เหมือนฟังอยู่ แต่เขากลับไม่ได้ยิน
พระเจ้าทรงพอพระทัยที่จะให้ความสำคัญแก่พระธรรมของพระองค์ และทำให้มันยิ่งใหญ่ มีเกียรติ เพราะเห็นแก่ความชอบธรรมของพระองค์
แต่นี่กลับกลายเป็นชนชาติที่ถูกปล้น ถูกขโมยไป พวกเขาต่างติดกับอยู่ในรูและซ่อนอยู่ในที่จองจำ พวกเขากลายเป็นเหยื่อซึ่งไม่มีใครช่วยได้ เป็นของริบมาที่ไม่มีใครกล่าวว่า “เอากลับคืน!”

จะมีใครในพวกเจ้าที่ฟังเรื่องนี้ และจะตั้งใจฟังเรื่องราวของอนาคตที่จะมาถึง?
ใครยกยาโคบให้แก่คนที่มาปล้น ใครยกอิสราเอลให้กับโจร?
ไม่ใช่องค์พระผู้เป็นเจ้าหรอกหรือที่ทรงทำเช่นนั้น? เราทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์ เราไม่ยอมเดินในหนทางของพระองค์ และไม่ยอมเชื่อฟังบัญญัติของพระองค์ด้วย
ดังนั้น พระองค์จึงเทความโกรธกริ้วของพระองค์มาบนเขาและทรงเทอานุภาพในการสงคราม มันทำให้เขามีไฟติดลุกรอบด้าน แต่เขาก็ไม่เข้าใจ มันใหม้ลามเลียเขา แต่เขาก็ยังไม่เอาใจใส่เลย
ทั้ง ๆ ที่เป็นคนของพระเจ้า แต่พวกเขาตั้งใจจะมองไม่เห็น จะไม่ฟังเสียงของพระเจ้าใช่ไหม? มีคนในโลกนี้ ทั้งที่เป็นคนของพระเจ้าแต่พวกเขาก็ยังไม่ใส่ใจคำของพระองค์ นี่มันน่ากลัวมากเลย
พระเจ้าทรงเตือนแล้วเตือนเล่า ที่พวกเขาควรจะทำสิ่งที่ถูกต้อง
พระเจ้าทรงเตือนดี ๆ และทรงเตือนด้วยไม้เรียวที่รุนแรง ถึงอย่างนั้นพวกเขายังไม่ใส่ใจ ลูกหลานของพวกเขาต้องรับสิ่งที่น่ากลัวเพราะพวกเขาไม่ได้เชื่อฟังพระเจ้ามาตั้งแต่ต้น ….
ไม่ว่าพระเจ้าจะทรงเตือนเราอย่างไร อย่าลืม…. เอาใจใส่คำเตือนของพระองค์
ลองดูเหตุการณ์ที่น่ากลัวอันนี้ ….. แม้ถึงกระนั้นจนพวกเขาได้ประเทศอิสราเอลมา คนอิสราเอลส่วนใหญ่ก็ยังไม่ฟังเสียงของพระเจ้าเลย
ถอดความจาก มัทธิว 5:6

เมื่อคนที่อยู่ในพระเจ้าได้สัมผัสชีวิตอ่อนโยน ที่ทำให้เขายินดีเสมอนั้น
สิ่งต่อไปที่จะพบคือ เขาหิว หิวหาพระเจ้า อยากพบพระองค์
การหิวความชอบธรรม เป็นเหมือนหิวความรอดพ้น
หิวความจริง ความถูกต้องของพระเจ้า
อยากอ่านพระคำของพระองค์ และพระคำของพระองค์เป็นเหมือนอาหารที่ทำให้อิ่ม
ยิ่งหิว ยิ่งหา ยิ่งดื่มด่ำกับพระวจนะของพระเจ้า
เขาก็จะอิ่มบริบูรณ์
อิสยาห์ 42: 14-17
นานมาแล้วที่เรานิ่งอยู่ เรานิ่งเงียบและสะกดใจเอาไว้
แต่ตอนนี้เราจะร้องออกมาเหมือนกับหญิงที่กำลังคลอดบุตร
เราจะหายใจถี่ ๆ เราจะหอบ
เราจะทำลายภูเขาและเนินเขาทั้งหลาย และจะทำให้พืชที่ขึ้นนั้นเหี่ยวเฉาไป
เราจะทำให้แม่น้ำกลายเป็นเกาะ และทำให้สระทั้งหลายแห้งไป
เราจะนำคนตาบอดไปตามทางที่พวกเขาไม่รู้จัก พาไปตามทางที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน
เราจะนำพวกเขา และจะทำให้ความมืดต่อหน้าเขากลายเป็นสว่าง

ทางที่ขรุขระจะกลายเป็นทางเรียบ
นี่เป็นสิ่งที่เราทำ และเราไม่ทอดทิ้งพวกเขา
คนที่วางใจในรูปสลัก คนที่กล่าวกับรูปโลหะว่า “ท่านเป็นพระของเรา” จะต้องหันกลับและละอายเป็นที่สุด
พระเจ้าตรัสเองว่าพระองค์ทรงนิ่งเงียบอยู่ แต่วันหนึ่งพระองค์จะทรงร้องเสียงดัง คนทั้งโลกจะได้ยินว่า พระองค์ตรัสอะไรบ้าง
ไม่มีอะไรในโลกจะขวางพระองค์ได้ แต่พระองค์จะทรงนำคนของพระองค์ไป
และเวลานั้นเราจะเห็นความแตกต่างของคนที่วางใจพระเจ้า กับคนที่พึ่งพารูปปั้น
ถอดความจาก มัทธิว 5:5
ภาพจาก http://www.cherylricker.com
คำสอนบนภูเขาของพระเยซู มิใช่เป็นบทบัญญัติเป็นข้อ ๆ ที่เราต้องปฏิบัติตาม
แต่หากคนใดได้อยู่ในพระเยซูคริสต์ เขาจะมีชีวิตเช่นนี้
อย่างแรก เขาจะรู้สึกบกพร่องในตัวของเขา
เขาจะรู้สึกเศร้าใจกับชีวิตที่ไม่ได้เป็นอย่างที่พระเจ้าต้องการ
อย่างที่สาม ตามมาก็คือ
เขาจะสุภาพ อ่อนโยน ถ่อมตน ไม่ดึงดัน ไม่คิดว่า ตัวเองเก่งยอดกว่าใคร
เขาจะรู้จักตัวเองว่าอยู่ประมาณไหน
ความสุภาพอ่อนโยนเป็นสิ่งตรงข้ามกับ ความดื้อดึง ความเย่อหยิ่ง เจ้าคิดเจ้าแค้น ความโหดร้าย
คนที่มีใจอ่อนโยน จึงมีความยินดีในทุกสถานการณ์ได้
เขาจึงไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ขี้อิจฉา แต่เป็นจิตใจที่มีสันติสุข
และนี่เป็นความหมายหนึ่งของการรับแผ่นดินเป็นมรดก
อิสยาห์ 42:10-13
ร้องเพลงบทใหม่ถวายพระเจ้า
จงร้องเพลงบทใหม่ถวายพระเจ้า
สรรเสริญแด่พระองค์จากที่สุดปลายแผ่นดินโลก
เจ้าคนที่ลงไปยังทะเล และบรรดาสิ่งที่อยู่ในนั้น แผ่นดินชายทะเล และคนที่อยู่ในนั้น
จงให้ทะเลทรายและเมืองต่าง ๆ ในนั้นส่งเสียงขึ้นมา ให้หมู่บ้านที่ชายเคดาร์อาศัยอยู่
จงให้คนที่อยู่ในเส-ลาร้องเพลงด้วยความยินดี ให้เขาตะโกนก้องมาจากยอดเขา
ให้เขาถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า และประกาศสรรเสริญพระองค์ตามแผ่นดินชายทะเล
พระเจ้าเสด็จออกมาดั่งชายที่มีกำลัง
พระองค์ทรงกระตุ้นความกระตือรือร้นขึ้นมาดั่งนักรบ
พระองค์ทรงร้อง ทรงตะโกนเสียงดัง
พระองค์ทรงทำให้เห็นว่า พระองค์ทรงฤทธิ์ต่อหน้าศัตรูของพระองค์
ถอดความจาก 2 ทิโมธี 4:11
ยอห์นมาร์ก หรือที่เราเรียกภาษาไทยว่า มาระโก เป็นชายหนุ่มที่รู้อย่างน้อยสองภาษา
คือภาษากรีก และ ภาษาที่ใช้กันทั่วไปในปาเลสไตน์
มาระโกได้บันทึกเรื่องราวของพระเยซูตั้งแต่ที่พระองค์ทรงเริ่มราชกิจ
จนกระทั่งพระองค์สิ้นพระชนม์และเสด็จสู่สวรรค์
เขาไปไหนมาไหนกับเปโตรบ่อย ๆ ได้เห็นการทำงานของพระเจ้าผ่านคนของพระองค์
เคยไปกับท่านเปาโล และก็ทำให้ท่านไม่พอใจ
แต่ในที่สุดท่านเปาโลก็เปลี่ยนใจ ยอมรับมาระโกเป็นอย่างดี
มาระโกผู้นี้ ก็ได้รับการบันดาลใจจากพระเจ้าให้เขียนบันทึกเรื่องราวของชีวิตพระเยซู
งานเขียนของมาระโกรวดเร็ว ทันใจ ไม่เยิ่นเย้อเลย
คนที่เริ่มสนใจพระเจ้าใหม่ ๆ มักเริ่มต้นอ่านพระธรรมมาระโกก่อนเล่มอื่น ๆ
เพราะเข้าใจง่าย และเห็นภาพที่รวดเร็วเหมือนกับภาพยนต์…..
อิสยาห์ 42:5-9
องค์พระเจ้าผู้ทรงสร้างสวรรค์ และขึงมันออกมา ผู้ที่ขยายโลกออกไป และสิ่งที่ออกมาจากโลกนั้นด้วย
พระเจ้าผู้ทรงประทานลมหายใจแก่เหล่ามนุษย์ที่อยู่ในโลกนั้น และประทานจิตวิญญาณแก่ผู้ที่เดินในโลก
พระเจ้าองค์นี้ตรัสว่า
“เราเป็นพระเจ้า เราได้เรียกเจ้ามาในความชอบธรรม
เราจะจูงมือเจ้า และรักษาเจ้าไว้
ภาพจาก http://christianradiokids.blogspot.com
เราจะให้เจ้าเป็นพันธสัญญาสำหรับประชาชนทั้งหลาย
เจ้าจะเป็นแสงสว่างสำหรับประชาชาติ เพื่อเปิดตาที่บอด เพื่อนำนักโทษออกมาจากคุกมืด พาคนที่นั่งอยู่ในความมืดของที่คุมขัง
เราคือพระเจ้า นี่เป็นนามของเรา
เราจะไม่มอบศักดิ์ศรีของเราให้กับใคร ไม่ให้คำสรรเสริญแก่รูปที่ถูกสลักขึ้นมาก
ดูเถิด สิ่งเก่า ๆ ได้ผ่านไปแล้ว และเรากำลังประกาศสิ่งใหม่ เราได้บอกเรื่องเหล่านี้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น”
ถอดความจาก โคโลสี 1:28
เซาโล ฟาริสีผู้ปราชญ์เปรื่อง… มั่นใจว่า พระเยซูไม่ใช่พระผู้ช่วยให้รอด
ดังนั้น หากใครเชื่อพระเยซู เขาก็จะพร้อมที่จะจัดการลงโทษคนเหล่านั้น
แต่แล้ววันหนึ่ง เขาพบพระเยซูกลางทางที่จะเดินไปข่มเหงคริสเตียน
การพบกับพระเยซูอย่างมหัศจรรย์ในวันนั้น ทำให้เขารู้ว่า พระเยซูผู้ที่เขาข่มเหงคือพระเจ้าเที่ยงแท้
จากนั้นมา พระเจ้าทรงใช้เขาออกไปประกาศเรื่องของพระองค์
ตามที่ต่าง ๆ นอกดินแดนอิสราเอล ทำให้เขาต้องทนทุกข์เป็นอย่างมาก
เพราะถูกจับ จำคุก ถูกเฆี่ยน ถูกโบย… สารพัด
แต่เขาก็ยังมีความสุขที่ได้รับใช้พระเจ้าเที่ยงแท้
บั้นปลายของเขานั้น… แม้ถูกเฝ้าไม่ให้คลาดสายตา
ยังคงเขียนจดหมายฝากเตือนคริสตจักรต่าง ๆ ให้ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าอย่างไม่ท้อแท้
อิสยาห์ 42:1-4
ผู้รับใช้ที่พระเจ้าทรงเลือก
พระคำตอนนี้ ทำให้เราสงสัยไหมว่า ผู้รับใช้ของพระองค์ผู้นี้ คือใครกัน?….
ดูเถิด ผู้รับใช้ของเรา ผู้ที่เรายกขึ้นให้สูง เขาเป็นผู้ที่เราเลือก จิตใจของเราก็ยินดีเพราะเขา เราได้ให้วิญญาณของเราเหนือเขา และเขาจะนำพาให้เกิดความยุติธรรมท่ามกลางประชาชาติ
พระเจ้าทรงเรียกให้ทุกคนได้สนใจบุคคลผู้หนึ่งที่พระเจ้าทรงยกให้สูง แต่… ทำไมพระเจ้าจึงทรงบอกทั้ง ๆ ที่คนรุ่นอิสยาห์ยังไม่เห็นเลยว่า เขาคือใคร
อีก กว่าหกร้อยกว่าปีต่อมา พวกเขาจึงรู้ว่า …. บุคคลผู้นั้นคือ พระเยซูคริสต์ พระเยซูเองเปิดอิสยาห์บทนี้ และได้ตรัสถึงพระองค์เองให้ทุกคนได้รู้ แปลกไหม?
เขาจะไม่ร้องเสียงดัง จะไม่เค้นเสียงขึ้นมา หรือทำให้คนตามถนนได้ยิน
พระเยซูจะไม่ทรงส่งเสียงดังเพื่อทำให้คนรู้จักพระองค์ แต่ทรงดำรงพระองค์เองอย่างถ่อมตน อย่างเหลือเชื่อ
เขาจะไม่หักไม้อ้อที่ช้ำชอก และเขาจะไม่ดับใส้ตะเกียงที่ริบหรี่
เขาจะนำความยุติธรรมออกไปด้วยความซื่อตรง
เขาจะไม่เหน็ดเหนื่อยหรือท้อแท้ จนกว่าเขาจะได้สถาปนาความเที่ยงตรงบนแผ่นดินโลก และบรรดาแผ่นดินชายทะเลก็รอคอยบัญญัติของเขา
พระองค์จะทรงนำความเที่ยงตรงออกไปทั่วโลก ไม่เฉพาะกับคนอิสราเอลเท่านั้น
เพื่อเป็นการทดสอบความเชื่อที่ดียิ่งกว่าทองคำ
ถอดความจาก 1 เปโตร 1:6-7
เปโตร เป็นชาวประมงที่พระเยซูทรงเรียกให้เป็นสาวก
เขาตามพระองค์ตั้งแต่วันแรกที่พระองค์ทรงชักชวนเขา และหลังจากนั้น
เขาก็ได้ประสบกับความมหัศจรรย์มากมายในชีวิต
พระเยซูทรงรักเขา และทรงรู้จักเขายิ่งกว่าที่เขารู้จักตัวเองเสียอีก
เขารักพระเยซูมาก ถวายชีวิตให้พระองค์ได้ เคยปกป้องพระองค์จนไปฟันหูทาสคนหนึ่งขาด
แต่แล้ว… ไม่นานนักจากการปกป้องพระองค์ เขากลับกล่าวว่า
“ผมไม่รู้จักพระเยซูคนนั้น” เพียงเขากลัวว่าจะถูกจับไปลงโทษ …..
เปโตรได้เขียนจดหมายฝากไปยังเพื่อน ๆ ที่เชื่อพระเยซู ซึ่งกระจัดกระจายกันอยู่ตามที่ต่าง ๆ
และจดหมายที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้านั้น
ยังคงอยู่ให้เราอ่านในทุกวันนี้ แม้เวลาจะผ่านมากว่า 2000 ปี!
อิสยาห์ 41: 25-29
เราได้เร้าให้ผู้หนึ่งมาจากทางเหนือ และเขาก็มาแล้วด้วย จากทิศที่ดวงอาทิตย์ขึ้น เขาจะเรียกชื่อของเรา เขาจะเหยียบย่ำผู้ปกครองเหมือนกับเหยียบลงบนปูนสอ เหมือนกับที่ช่างปั้นนวดดิน

ภาพถ่ายโดยคุณ ราเชน แนร์ จาก http://twicsy.com/i/sQSa9
ตรงนี้ พระเจ้าได้ทรงบอกให้คนอิสราเอลรู้ล่วงหน้าว่า กษัตริย์ไซรัสจะมาจากทางเหนืออย่างแน่นอน พิสูจน์ ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้ที่รู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ยิ่งกว่านั้น พระองค์ยังทรงบอกชัดว่า ทรงเป็นผู้เร้าให้ไซรัสเดินทางมาโจมตีอิสราเอล! และเมื่อตอนที่ไซรัสมา พระองค์ก็อ้างพระนามของพระเจ้าแห่งอิสราเอลเสียด้วยว่า ทรงใช้พระองค์มา ทั้ง ๆ ที่พระองค์ไม่ได้เชื่อวางใจในพระเจ้าเที่ยงแท้องค์นี้
นโยบายในการทำการศึกของไซรัส เป็นส่วนที่พระเจ้าทรงใช้เปิดเผยพระองค์เองให้คนโลกโบราณได้รู้จักพระองค์
มีใครที่ได้แจ้งเรื่องราว(ที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์)มาตั้งแต่เวลาเบื้องต้น เพื่อจะให้เรารู้ และแจ้งเรื่องมาตั้งแต่ก่อนมันเกิดขึ้น เพื่อเราจะได้พูดว่า “เออ เขาพูดถูกต้องนะ” ? ไม่มีใครเลยที่เคยบอกอะไรมาล่วงหน้า ไม่มีใครเคยประกาศ ไม่มีใครได้ยินคำของเจ้า
แต่เราเอง เป็นผู้แรกที่กล่าวกับศิโยนว่า “ดูเถิด มันเป็นอย่างนี้นะ” และเราเป็นผู้แจ้งข่าวดีแก่เยรูซาเล็ม
แต่เมื่อเรามองมา ก็ไม่มีใครเลย ไม่มีผู้ให้คำปรึกษาท่ามกลางคนเหล่านี้ คนที่จะให้คำตอบได้เมื่อเราถาม
ดูเถิด ทุกอย่างเป็นแต่เรื่องหลอก งานของพวกเขาเป็นสิ่งไร้ความหมาย รูปปั้นโลหะของพวกเขาก็เป็นเพียงลมพัดไปเปล่า ๆ
เป็นอันว่า ชัดเจน… ไม่มีใครบอกอนาคตอย่างถูกต้อง ตรงไปตรงมาได้นอกจากพระเจ้าเที่ยงแท้
ถอดความจาก สดุดี 89:1
คนที่กล่าวคำข้างบนนี้ คือราชาดาวิด กษัตริย์องค์ที่สองของอิสราเอล
เป็นกษัตริย์ที่เขียนคำสดุดีพระเจ้าไว้มากมาย
สามพันกว่าปีมาแล้ว เรื่องราวที่ทรงเขียนไว้ ยังเป็นกำลังใจของเราทุกคน
แต่ราชาดาวิดไม่ได้เขียนจากความรู้สึกของตนเองเท่านั้น
แต่เป็นความรู้สึก พร้อมแรงบันดาลใจ พร้อมคำอันงามยิ่ง ที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า
จากเด็กเลี้ยงแกะ กลายเป็นนักรบ และเป็นกษัตริย์ที่กล้าหาญ
พร้อมกับความกล้าหาญ ยังเป็นผู้เดียวที่พระเจ้าตรัสว่า
ชายผู้ซึ่งติดตามหัวใจของเรา…..
อิสยาห์ 41:21-24
ข้อความตอนนี้ เป็นตอนที่พระเจ้าทรงท้าทายประชาชาติทั้งหลายในโลก พระองค์ทรงเรียกให้เขาเข้ามาใกล้เพื่อพิพากษา ว่าประชาชาติเหล่านั้นได้ให้พระที่เป็นรูปปั้นช่วยพวกเขา พระเจ้าจะทรงให้เห็นว่า พวกเขากำลังเชื่ออะไรอยู่ โดยผ่านคำกล่าวของอิสยาห์ พระองค์ทรงให้เขาเห็นว่า พระองค์ทรงยิ่งใหญ่กว่าเทวรูปของคานาอัน และอัสซีเรีย (ทั้ง ๆ ที่พวกเขากำลังจะเข้ามาโจมตีคนของพระองค์)
พระเจ้าตรัสว่า จงเตรียมคดีของเจ้าให้พร้อม …
องค์ราชาแห่งยาโคบตรัสว่า จงนำข้อพิสูจน์ของเจ้ามา
ให้พวกเขานำมา และบอกเราว่า จะเกิดอะไรขึ้น
จงบอกสิ่งที่เกิดขึ้นมาในอดีต มันคืออะไร เพื่อเราจะได้พิจารณา เพื่อเราจะได้ทราบของผลที่ได้จากเหตุการณ์เหล่านั้น
หรือเจ้าจะประกาศถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น

พระเจ้าทรงถามเขาว่า เทวรูปเหล่านั้น สามารถบอกอนาคตได้หรือ ทั้ง ๆ ที่จะเดินไปไหนมาไหนยังไม่ได้… ต้องให้คนช่วยพาไปตามที่ต่าง ๆ ( พวกเขาเชื่อว่า เทวรูปของเขาสามารถบอกเหตุการณ์ในอนาคตได้)
บอกเราว่าอะไรจะเกิดตามมา เพื่อว่าเราจะได้รู้ว่าพวกเจ้าเป็นเหล่าเทพเจ้า
จงทำดี หรือทำร้ายเพื่อว่าเราจะได้หวาดหวั่น ตกใจ
พระเจ้าตรัสให้เทวรูปเหล่านั้น ทำอะไรขึ้นมาสักอย่างเพื่อให้คนได้รู้พลังของมัน
ดูเถิด เจ้าไม่เป็นอะไรเลย งานของเจ้าก็น้อยยิ่งนั้น ไร้ค่า คนที่เลือกให้เจ้าเป็นพระของเขากลายเป็นสิ่งที่น่าชัง
อิสยาห์ 41:17-20
คนที่ยากจนไร้บ้าน คนที่ขัดสนแสวงหาน้ำ ลิ้นของพวกเขาแห้งผากเพราะความกระหายอย่างยิ่ง
แต่เรา ผู้เป็นพระเจ้า จะทรงตอบเขา เราผู้เป็นพระเจ้าแห่งอิสราเอลจะไม่ทอดทิ้งพวกเขา
ภาพข้างบน จิตรกร แมนเดลคิดถึงพระคำของพระเจ้าตอนนี้แหละ
เราจะทำให้มีแม่น้ำบนเนินเขาที่แห้งแล้ง ให้มีน้ำพุท่ามกลางหุบเขา เราจะทำให้ถิ่นกันดารกลายเป็นบ่อน้ำ และที่แห้งแล้งกลายเป็นน้ำพุ
เราจะปลูกต้นสีดาร์ ต้นกระถินเทศ ต้นน้ำมันเขียว และต้นมะกอกเทศ
เราจะให้มีต้นสนไซเปรสขึ้นมาในทะเลทราย และยังมีต้นโอ๊ค และต้นสนอีกมากมาย
ทุกคนจะได้เห็น และรู้ และจะค่อย ๆ พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นและเข้าใจไปพร้อมๆ กันว่า
พระหัตถ์ของพระเจ้าได้ทำสิ่งนี้ องค์ผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอลได้สร้างมันขึ้นมา
ความรักของพระเจ้าที่ทรงมีต่อคนยากจนนั้น ปรากฏชัดในองค์พระเยซูคริสต์ ทุกคนเข้ามาหาพระเจ้าได้ ไม่ว่าเขาจะจนหรือรวย เงื่อนไขไม่ได้อยู่ที่ฐานะ แต่อยู่ที่ว่า ใครก็ตามที่มีความเชื่อในพระองค์ ก็จะเป็นที่พอพระทัยของพระองค์
และเมื่อมนุษย์ไม่อาจช่วยซึ่งกันและกัน… ยามนั้น เรายังมีพระเจ้า
และหากทุก ๆ คนมองให้ดี ย้อนไปในประวัติศาสตร์โลก ก็จะเห็นว่า พระเจ้าทรงควบคุมทุกอย่าง และสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต พระองค์ก็ทรงบอกล่วงหน้าหลายอย่างมากมาย ถ้าทุกคนพิจารณาให้ดี …จะเห็นพระหัตถ์ของพระเจ้าที่คอยช่วยไว้
หากพระองค์ไม่ได้ทรงทำให้ ป่านนี้ โลกไม่เหลือแล้ว… เพราะมนุษย์นี่แหละที่ประหัตประหารกันอย่างไร้ความปราณี … แต่จะมีวันหนึ่งที่พระเจ้าทรงจบมันด้วยพระองค์เอง
อิสยาห์ 41:11-16
ดูเถิด คนที่พยายามต่อต้านเจ้า จะต้องอับอาย และสับสน คนที่ต่อสู้กับเจ้าจะกลายเป็นศูนย์ และจะพินาศไป
เจ้าจะตามหาคนที่สู้กับเจ้า แต่เจ้าจะหาเขาไม่พบ คนที่พยายามทำสงครามกับเจ้า จะกลายเป็นไม่เหลืออะไร
เพราะเรา พระเจ้าของเจ้า จะจับมือขวาของเจ้าว่า เรานี่แหละที่พูดกับเจ้าว่า “อย่ากลัวเลย เราจะเป็นผู้ที่ช่วยเจ้า”

อย่ากลัวไป เจ้าหนอนยาโคบ คนแห่งอิสราเอล! เราคือผู้ที่ช่วยเจ้า พระเจ้าตรัสดังนั้น … ผู้ไถ่ของเจ้าคือ องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
ดูเถิด เราจะทำให้เจ้าเป็นเลื่อนนวดข้าว ทั้งใหม่และคมกริบมีฟันเลื่อย
เจ้าจะบดขยี้ทั้งภูเขา และทำให้มันแหลกละเอียด และเจ้าจะทำให้เนินเขาเป็นเหมือนแกลบ
เจ้าจะซัดมัน และลมจะพัดมันไป พายุจะทำให้มันกระจัดกระจาย กระเจิดกระเจิงไป และเจ้าจะยินดีในพระเจ้า
เจ้าจะถวายเกียรติแด่องค์ผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
เมื่อพระเจ้าตรัสว่า หนอนยาโคบ พระองค์ทรงบอกให้พวกเขารู้ว่า เขาอ่อนแอ และไม่ได้มีความสำคัญ
พระผู้ไถ่องค์นี้ คือพระองค์ผู้ทรงมีความตั้งพระทัยที่จะทำให้อิสราเอลได้หลุดจากการเป็นเชลย ให้เขากลับใจใหม่ และไม่พึ่งพารูปเคารพอีกต่อไป
ลมและพายุในที่นี มีความหมายถึงพลังอำนาจที่ทำลาย ซึ่งเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์โลก พระเจ้าทรงจัดให้มันเกิดขึ้นเพื่อให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ
อิสยาห์ 41:5-10
แผ่นดินชายทะเลเห็นและกลัว ที่สุดปลายแผ่นดินโลกก็ตัวสั่น พวกเขามาใกล้ และมาจริง ๆ ทุกคนต่างช่วยเพื่อนบ้านของตน และกล่าวกับพี่น้องของตนว่า “จงเข้มแข็ง!”
ช่างฝีมือให้กำลังใจกับช่างทอง ผู้ที่ทำให้งานเรียบเนียนด้วยค้อนก็ให้กำลังใจกับคนที่ใช้ทั่ง พูดถึงการที่บัดกรีออกมาว่า “ดีนะ” แล้วเขาก็เอาตะปูไปตรึงไว้
เมื่อมีศัตรูเข้ามาโจมตี ดูซิ แทนที่พวกเขาจะมาหาพระเจ้า กลับมาปลอบใจกันเอง และพากันสร้างรูปเคารพขึ้นอีก
แต่เจ้า อิสราเอล เจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา ยาโคบที่เราได้เลือก ลูกหลานของอับราฮัมเพื่อนของเรา
เจ้า ผู้ที่เราได้นำมาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลก และเรียกมาจากดินแดนไกลโพ้น
พวกเขาเป็นคนรับใช้ของพระเจ้า… เมื่อเทียบกับชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ พวกเขามีสิทธิพิเศษจริง ๆ และพระเจ้าทรงเรียกอับราฮัมผู้เป็นบิดาของชาวอิสราเอลว่า “เพื่อน” ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์นั้นแนบแน่นกว่าการเป็นคนรับใช้เสียอีก
ในยุคสุดท้าย พระเจ้าจะทรงเรียกคนของพระองค์กลับมาจากสถานที่ซึ่งพวกเขากระจัดกระจายกันไป…
และเราพูดกับเจ้าว่า “เจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา เราได้เลือกเจ้าและมิได้เขวี้ยงเจ้าทิ้งไป อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า อย่าท้อแท้ เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า เราจะให้กำลังเจ้า ใช่ เราจะช่วยเจ้า เราจะยกเจ้าขึ้นด้วยมือขวาอันชอบธรรมของเรา”
พระเจ้าทรงให้กำลังใจพวกเขาขนาดนี้ พวกเขารู้ไหมนะว่า คนอื่น ๆ ยังไม่ได้อย่างนี้เลย
โอรสของดาวิด ทรงเขียนไว้…
ถอดความจากสุภาษิต 1:1-2
ราชาซาโลมอนเป็นโอรสที่ราชาดาวิดทรงแต่งตั้งให้เป็นผู้ครองอิสราเอลต่อจากพระองค์
สิ่งที่ราชาซาโลมอนแตกต่างจากคนอื่น ๆ ก็คือ
พระเจ้าได้อวยพระพรให้ทรงปัญญา รอบรู้เหนือกษัตริย์องค์ใดในโลก
ไม่ว่าจะเป็นการปกครอง วิศวกรรม การพัฒนาเศรษฐกิจ หรือแม้กระทั่งการสอน
พระเจ้าทรงอวยพรให้พระองค์เขียนบันทึกสิ่งต่าง ๆ ไว้มากมาย ในสดุดี สุภาษิต ปัญญาจารย์
และเรื่องของความรัก ในบทเพลงของซาโลมอน
น่าเสียดาย ในวัยชราของพระองค์ ทรงเบี่ยงเบนไปจากสิ่งที่พระองค์เองสอนผู้อื่น
ทำให้เราเห็นว่า
ใครก็ตาม ที่ไม่ระวังตัว มีโอกาสพลาดได้เสมอ
อย่ากลัว เพราะเราอยู่กับเจ้า
อิสยาห์ 41:1-4
ในความเงียบ จงฟังเรา แผ่นดินชายทะเลเอ๋ย
จงให้ผู้คนได้รื้อฟื้นกำลังขึ้นมาใหม่
ให้พวกเขาเข้ามา และได้พูด
ให้พวกเราเข้ามาเพื่อรับการพิพากษา
ใครล่ะ ที่ได้เร้าให้คนหนึ่งจากตะวันออกเข้ามาพบกับชัยชนะทุกฝีก้าว?
ผู้นั้นได้มอบประชาชาติทั้งหลายให้เขา เพื่อว่าเขาจะได้เหยียบย่ำเหล่ากษัตริย์อยู่ใต้เท้า เขาใช้ดาบทำให้เหล่ากษัตริย์เหล่านั้นเป็นเหมือนฝุ่น
เขาใช้ธนูทำให้พวกนั้นเป็นเหมือนตอข้าวที่ถูกพัดไป
เขาตามไล่ล่าและผ่านพวกเขาไปอย่างปลอดภัย ตามทางที่เขาไม่เคยเหยียบไปเลย
ใครล่ะ เป็นผู้ที่ทำสิ่งนี้ให้เห็น เรียกบรรดาชนทุกรุ่นมาจากตั้งแต่เวลาปฐมกาล?
เรา องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นต้น และเป็นสุดท้าย เราคือเขาผู้นั้น
อ่านตอนนี้แล้วต้องเข้าใจว่า ใครล่ะ นั่นคือ องค์พระผู้เป็นเจ้า ส่วนคนที่มาจากตะวันออกนั้นคือ ราชาไซรัสมหาราชแห่งเปอร์เซีย ไซรัสได้รบชนะบาบิโลน (ถ้าเราดูการ์ตูนของวันที่ 4 เมษายน 13 ช่องที่ 7 ก็จะเข้าใจมากขึ้น)
พระเจ้าทรงมอบอำนาจให้ไซรัสมหาราชได้ชนะไปรอบทิศ …. เราจะเห็นว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้กำหนดสิ่งเหล่านี้ให้เกิดขึ้น ไม่ใช่อะไรเกิดตามความบังเอิญ …
พระเจ้าทรงเป็นต้น และเป็นสุดท้าย มีความหมายชัดเจนว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้องค์เดียว และทรงเป็นผู้ปกครองทุก ๆ ส่วนของประวัติศาสตร์โลกนี้
ถอดความจาก ดานิเอล 2:21
ช่วงปีก่อนคริสตศักราช 605 ปี นับถัดจากวันนี้ไปก็เท่ากับ 2013+605=2618 ปีมาแล้ว
ดานิเอลถูกจับไปเป็นเชลยในสมัยราชาเนบูคัดเนสซาร์ที่ยิ่งใหญ่
แล้วคืนหนึ่งพระราชาทรงฝัน แต่เกิดจำฝันนั้นไม่ได้
จึงไม่มีใครสามารถทำนายฝันให้พระองค์ พระราชากริ้วยิ่งนัก สั่งประหารโหรทุกคนในอาณาจักร
เมื่อดานิเอลรู้เรื่องเข้า จึงมาอธิษฐานต่อพระเจ้า
และพระเจ้าทรงสำแดงความฝัน และความหมายของฝันนั้นให้ดานิเอล
เขาทูลพระราชาว่า ในอีก 700 ปีข้างหน้า จะมีอาณาจักรมหาอำนาจเกิดขึ้น
แทนบาบิโลน คือ เปอร์เซีย กรีก และ โรม (ซึ่งต่อมาในประวัติศาสตร์ ก็เป็นอย่างนั้นจริง)
เขาทั้งได้ทำให้พระราชาทรงรู้ว่า พระเจ้ายิ่งใหญ่เพียงใด
และยังช่วยชีวิตของเหล่าข้าราชการอีกมากมายด้วย
ถ้าดานิเอลไม่ได้รับการบันดาลใจเพื่อบันทึกเรื่องนี้ไว้เมื่อสองพันหกร้อยกว่าปีที่แล้ว
พวกเราคงไม่รู้เรื่องนี้เลย….